Katedra San Martin w Lukce to przykład szkoły romańskiej architektury miast Pizy i Lukki. Długie linie kolumn, wspierane przez zielono-białe romańskie pasma są ułożone w trzech poziomach arkadowych loggii. Fasada, zaprojektowana w 1204 przez Guidetto da Como, jest technicznie niedokończona, gdyż brakuje najwyższej loggii i tympanonu.

Rzeźbione wielkie łuki tworzące portyk są nieco zmniejszone na wysokości trzeciego piętra, prawdopodobnie po to, aby pomieścić istniejącą jeszcze w 1060 rok podstawę dzwonnicy, blankowanej z marmurową górną połową, którą zakończono w 1261 roku. Filar opierający się o wieżę posiada wyrzeźbiony okrągły, XII- wieczny labirynt, stanowiący symbol długiej, męczącej drogi do zbawienia – było to zdobienie wielu średniowiecznych kościołów. Można je zobaczyć na ocalałych świątyniach na terenie całych Włoch. Jednak takich obiektów nie zobaczą osoby, które zdecydują się na wypoczynek w letnim kurorcie Bibione.

XIII- wieczne płaskorzeźby znajdujące się pod portykiem to przykłady średniowiecznych prac w kamieniu, kilka z nich rzeźbionych było przez Guido da Como. Wokół centralnych drzwi są zaprezentowane miesiące w roku i historie z życia św. Marcina.

Na przełomie XIV i XV wieku wnętrze katedry zostało ozdobione przez utalentowanego miejscowego rzeźbiarza Matteo Civitali’a. Na ścianie wejściowej jest XIII-wieczny pomnik św. Marcina dzielącego się swoim płaszczem z żebrakiem. Wśród wybitnych dzieł barokowych zwraca uwagę trzeci ołtarz w prawej nawie – Ostatnia Wieczerza (1590- 1591) wykonany przez Tintoretta i jego asystentów.

W połowie lewej nawy jest ośmioboczna kaplica Tempietto Civitali (1482), zbudowana z białego i czerwonego porfiru. Mieści najbardziej świętą relikwię Lukki, Volto Santo – drewniany posąg Jezusa ukrzyżowanego. W prawej nawie jest więcej prac Matteo Civitali, w tym z 1472 grób Pietro Noceto i grób Domenico Bertini.

Za wejście do kościoła nie trzeba płacić, ale wejście do grobów, zakrystii czy muzeum jest już płatne. Bilet kosztuje w granicach od 2 do 4 EUR.