Toskania

Castello di Meleto

Położony w centrum Chianti, w Meleto, średniowieczny zamek i jego okolica stanowią kwintesencję całej Toskanii.

W początkowej fazie, we wczesnym średniowieczu zamek był własnością benedyktynów. Nazwa Meleto pojawiła się po raz pierwszy w oficjalnych dokumentach rodziny Ricasoli (znamienitego rodu, który miał bronić granic Florencji) w 1269 roku.

Zamek Meleto, posiadający aż do XV wieku status twierdzy granicznej, był wielokrotnie celem wielu rozmaitych wojsk. Dopiero zwycięstwo Medyceuszy nad tą częścią Włoch w XV wieku spowodowało przekazanie zamku rodzinie Ricasoli. W kolejnych wiekach, kiedy to twierdza powoli traciła znaczenie militarne, jej właściciele zaczęli przekształcać ją w rezydencję letnią, którą jest do dnia dzisiejszego.

Castello di Meleto zachwyca wspaniałymi salami reprezentacyjnymi, których zdobienia pochodzą z XVIII wieku. Z tego też okresu pochodzą przepiękne ogrody przy zamkowe wraz z winnicami. Perełkę stanowi teatr dworski pochodzący z 1742 roku, który zachował się nieomal w idealnym stanie.

Swą świetność zamek zaczął powoli tracić w XIX wieku, kiedy to jego właściciele przenieśli się do większej i bogatszej rezydencji. Podupadającą posiadłość w latach 50-tych XX wieku zakupiło konsorcjum Vinicola Toscana, dzięki któremu odrestaurowano zabytkowe budynki i winnice.

Rocca Piancastagnaio

Miejscowość Piancastagnaio położona jest na stokach góry Amiata, w prowincji Siena, 60km od Sieny. Można dotrzeć do niej drogą Cassia lub drogą Abbadia S.Salvatore / Vetta Amiata / Piancastagnaio.
Od XI wieku obszar południowej Toskanii zlokalizowany wokół zamku Piancastagnaio był pod zarządem i jurysdykcją wpływowej rodziny feudalnej Aldobrandeschi.

Cały ten region obfituje w liczne historyczne ślady działalności tej niezwykle ważnej w historii Toskanii rodziny. Pośród wszystkich posiadłości Aldobrandeschich, Piancastagnaio było miejscem przeznaczonym rodzinie szlacheckiej przez mnichów z opactwa S. Salvatore od początku 1000 roku. Również hrabiowie Campiglia rościli sobie prawo do tej posiadłości i w XIII wieku stała się ona obiektem cichych sporów pomiędzy miastami Siena i Orvieto.
Możnowładcy Orvieto przejęli kontrolę nad tą potężną twierdzą w 1303 i utrzymali ją przez około pięćdziesiąt lat. W tym czasie weszli w spór z dziedzicami Aldobrandeschi, rodziną Orsini z Pitigliano, będących zwolennikami Republiki Sieny. Pomiędzy 1415 – 1430 w końcu Siena weszła w posiadanie Piancastagnaio, który został dołączony do Kapitanatu Radicofani. W XVII wieku osada zaczęła funkcjonować na zasadach lennych, gdzie władze miasta były wybierane spośród swojej społeczności.

Miasto posiada kolisty kształt, niegdyś otoczone murem obronnym wraz z kwadratowymi wieżami i czterema bramami. Mury i bramy zostały niemal całkowicie zniszczone, z wyjątkiem kilku fragmentów. Zachowały się trzy wieże, dwie z półokrągłym kształtem, a inne na planie kwadratu. Również widoczna jest główna brama miasta obok zamku Rocca i trzy inne mniejsze bramy na południowych murach: “Porta Romana”, “Porticciola” i “Porta di Voltaia”.

W najwyższym punkcie miejscowości wznosi się potężny zamek Rocca Aldobrandesca. Jest to imponująca średniowieczna budowla. Obiekt został zbudowany na planie kwadratu i charakteryzuje się wysokimi i wytrzymałymi ścianami. Z głównej bryły budynku „wyrastają” dwie wieże. Jedna z nich, większa o niezwykle grubych murach, stanowiła funkcje obronne, natomiast druga, położona po przeciwnej stronie miała bronić bram wjazdowych do miasta.
Cały kompleks został wyposażony w machikuły, czyli elementami obronnymi, stanowiącymi rodzaj ganka wystającego przed zewnętrzne muru, zaopatrzone w otwory strzelnicze., które zachowały się do dziś nieomal w nienaruszonym stanie. Cały zamek Rocca pozostaje w niezwykle dobrym stanie dzięki starannym pracom renowacyjnym.

Gdy znajdziemy się w Toskanii, naprawdę nie wiadomo, od czego zacząć zwiedzanie. Turystę nastawionego na obejrzenie wszystkiego, co tylko jest możliwe, zaskoczy mnogość zabytków, miast i miasteczek średniowiecznych, winnic i zamków, jakie warto chociaż pobieżnie zobaczyć.

Jednym z zamków, wartych obejrzenia chociaż z zewnątrz, jest Castello di Brolio, siedziba rodu Ricasoli od XII wieku. Obecnie urzęduje tam trzydziesty drugi z kolei baron z tej linii, wnętrza zamku nie są udostępnione dla zwiedzających ze względu na to, że nadal są prywatną rezydencją, zamieszkałą przez gospodarzy. Zamek położony jest stosunkowo niedaleko Sieny, którą widać na wzgórzach. Czytaj dalszą część wpisu »